05:00 uur, zondag 13 mei 2012 de wekker gaat af. Na amper 4 uurtjes slaap is het dan zo ver……..onze trainingsdag in de Ardennen. Een enthousiaste vrouw die al vanaf 2006 nauw betrokken is bij de AlpDu6 organiseert ter voorbereiding op dit mooie evenement, zogenaamde klimtrainingen. Zo ook op 2 weekenden in mei. Lang van te voren hadden wij als team deze dag al getipt als trainingsdag. Op die dag zouden Stefan, Ruben, Hans en Marnix te weten komen of de vlakke kilometers die inmiddels in de benen zaten, voldoende zouden zijn om ook in de bergen harder omhoog te gaan dan een wandelend bejaard stel. Vincent en ik hebben onze sporen in het recreatief ploeteren tegen bergen inmiddels wel verdiend. Beruchte bergen als de Mont Ventoux, La Bonette, Col d’Allos en mountainbike gigant Col du Papillon zijn allemaal onder onze wielen verdwenen. Dit wil overigens niet zeggen dat dit betekent dat wij per definitie harder en vaker omhoog gaan dan de anderen, maar wij weten wel wat er komt en hoe pijn dat gaat doen. Pijn die natuurlijk relatief is en zeker niet in verhouding staat tot waar we het allemaal voor doen!
05:30 uur verzamelen bij Marnix voor de deur. Normaal ga je dan lekker op tijd naar bed om lekker fris aan de start te verschijnen. Echter, doordat mijn schoonouders hun trouwdag wilde vieren met een uitgebreid diner in Blessing te Zuidland, wist ik al een beetje dat de eerste meters op de fiets onzeker en wellicht zwaar zouden worden. Hoe zou ik aan de start verschijnen, in ieder geval met slaap. Aangezien naast fietsen ook lekker eten en drinken tot mijn hobby’s behoort, was ik al snel weer gezwicht voor het wijnarrangement als begeleiding bij iedere gang. Daarnaast is het ook een beetje vreemd om bij een ‘zacht gegaarde tarbotfilet op een bedje van groene asperges en een saus van verschillende soorten kaviaar’, een isostar orange te bestellen. Dus ……………………een heerlijk wijnarrangement verder, 2 karaffen water en 5-gangen eten, was het inmiddels 24:15 uur en bedacht ik mij ineens waar ik 5-gangen even niet meer aan gedacht had………..05:00 uur de wekker en een dag klimmen op de fiets! Enfin, nog even snel thuis de fietsendragers installeren met Ruben en dan is alles geregeld. 01:00 uur, licht uit, slapen.
Bij de heenreis was het al meteen gezellig goede sfeer, lekker dollen. Met name Hans en Marnix maakten een fitte indruk, veel praatjes, lekker aanwezig. Ik dacht nog, wacht maar totdat rondje 1 in de benen zit dan horen we jullie niet meer. Na een prima reis kwamen we lekker op tijd aan in Trois-Ponts, klein typisch Belgisch dorpje met vooral grijze huizen en cafés. Al vrij snel kwamen we de andere deelnemers uit Nieuw-Beijerland tegen, Don van der Linden en Jan Koopman. Ook zij hadden deze dag getipt als trainingsdag. Na een korte uitleg van de organisatrice, konden we van start. ‘Rondje 6.1 en 6.5 zijn goed te doen om te beginnen, rondje 6.5 is wat langer’, zei ze. Rondje 6.5 ging hem worden. Al meteen ging het lekker berg op, zoeken naar een lekker tempo. Af en toe een beetje wachten op elkaar, om de groep bij elkaar te houden. Het was heerlijk weer en door de prachtige omgeving gaat het fietsen bijna vanzelf. Bijna, want ook in de Ardennen zitten serieuze stijgingspercentages, die je niet zonder zweten opfietst. Rondje 6.5 ging direct over in rondje 6.6, was keurig aangegeven in de beschrijving, maar wij waren niet verder gekomen dan het lezen van de plaatsnaam en de tijd. Dus als eerste rondje waren we meteen lekker op dreef en duwde we een kilometer of 30 weg tegen het Belgisch asfalt. Na terugkomst bij de auto na de eerste ronde kwamen de eerste reacties. Iedereen was deze ronde prima doorgekomen in ieder zijn eigen tempo. Snel de proviand bijvullen, bidons weer vol en hoppa volgende ronde. Een ronde met serieuze beklimmingen en kilometers die in de benen gaan zitten. Want klimmen met ook nog kilometers in de benen vraagt om dosering en het belangrijkste…. eigen tempo. Niet gaan volgen als het niet kan want dat kan je duur komen te staan! Hans snapt dat het beste, in een soepel ogende trapbeweging druk hij rustig de meters onder de fiets door om vervolgens weer lekker aan te sluiten bij de groep. De vermoeidheid is altijd goed te peilen aan de praatjes, worden die minder, dan weet je genoeg.
Elke meter naar boven moet ook weer naar beneden, een nieuwe ervaring voor onze teamleden die voornamelijk de Nieuw-Beijerlandse dijk en Heinenoordtunnel als cols kennen. Afdalen gaat vooral hard en is daardoor best spannend op een rubbertje van krap 2 cm breed. Ik beland daarbij toch af en toe een beetje in een wedstrijdje met Vincent, die altijd net een hogere maximale snelheid haalt in de afdaling. Stoof ik met 64.6 km per uur naar beneden, noteerde zijn tellertje weer 64.9 km per uur.
Na een pittige ronde 3 en ongeveer 50 km op en af zwoegen, houden een aantal het voor gezien. Niet overbelasten, fit blijven, geen blessures oplopen en voldoende vertrouwen is de uitleg om het kleine zadel te verruilen voor een plek op het terras van Taverne Trois-Ponts. Vincent, Stefan en ik gaan nog een ronde doen. Gaan we ronde 6.2 doen of gaan we de ronde doen waar een bypass is gevormd met een helling van 22%? ‘Rondje 6.2 want 22% is zinloos, krijgen we in Frankrijk ook niet’, zei Vincent. We maken een mooie ronde met weer lekkere klimmetjes. Totdat we de plaats Stavelot aandoen en de Reu Eddy Merkx opdraaien. Een muur van asfalt lacht ons tegemoet, zonder duidelijk einde. Mensen die regelmatig fietsen voelen als iets echt steil is, echt steil betekent staan op de pedalen en dan nog ingehaald worden door elke willekeurige voorbijganger. In lijn met de slogan van de AlpDu6, is op dit soort hellingen de slogan ‘Afstappen is geen optie’. Simpelweg omdat je nooit meer de pedalen rond krijgt, dan ga je gewoon achteruit de berg af. Ongeveer een 10-tal getrainde fietsers bevindt zich op dat moment op de helling. We zetten de achtervolging in en proberen boven te komen, in het laagste verzet, met de mond open zwalken we naar boven en pikken we hier en daar een fietser op die ‘geparkeerd’ staat. Sommige moeten afstappen en dat geeft vertrouwen. Ook zij gaan de Alpe d’Huez op en kunnen niet fietsend omhoog, meer motivatie en bevestiging bestaat er niet. Blijven trappen er komt een eind aan deze helling, niet stoppen maar doorgaan. Later blijkt deze helling berucht te zijn uit Luik-Bastenaken-Luik en was dit de favoriet van Eddy Merkx, stijgingspercentage boven de 20%. Uiteindelijk halen we alle 3 de top, waar een mooi standbeeld van Eddy Merkx ons aanstaart. Na een klein respecterend knikje vervolgen we onze weg, met in ons achterhoofd de opmerking van Vincent: 22% is zinloos, krijgen we in Frankrijk ook niet’. We vervolgen onze weg bergaf, heerlijk. Na nog geen 500m gaat het al weer steil omhoog 10 – 15%, zo steil dat een groep brommerrijders nauwelijks naar boven komt. Met benen zo hard als staal en een shirt doordrenkt van zweet, voelen we het nut van de training. Na een intermezzo met een aantal mede deelnemers vervolgen we onze weg terug naar Trois-Ponts. Na zo’n 70 kilometer en bijna 4 uur fietsen, besluiten we onze teamgenoten te steunen op het terras. Toch wel moe maar zeker voldaan, genieten we met elkaar van een heerlijk Belgisch biertje. Een mooie dag als voorbereiding op de week die komen gaat. We hebben als team vertrouwen op gedaan en zullen in de Alpen, de dagen voorafgaand aan de dag, verder trainen.
Au revoir Ivo
Reu Eddy Merkx: ………………….
